Podsumowanie mikro- mezo- i makrocyklu

Nogi dziwnie świeże były dziś od rana, a za oknem słoneczko, więc wybór mógł być tylko jeden - trening i uwieńczenie mikro- i mezocyklu. A jakby się uprzeć, to nawet i makrocyklu. Już od początku było jednak wiadomo, że tak różowo nie jest. 12 stopni to chyba tylko na termometrze. W rzeczywistości zimny i mocny wmordęwiatr. Ustalona trasa 1-2-3- lub 4-godzinna pozwoliła mi szybko wycofać się z treningu, którego ewentualne straty przewyższały ewentualne korzyści. W rezultacie wyszła niecała godzinka w drugiej strefie. 

Co do tych cykli jednak. Dziś formalnie kończę okres przygotowawczy. Formalnie, bo z racji moich początków przygody z kolarstwem tak naprawdę cały sezon będę jeszcze trenował intensywnie i długo. Wyniki w zawodach nie są ważne. Ważny jest rozwój i myślenie przyszłościowe.

Najpierw może jednak o przeszłości. Wiele się wydarzyło od grudnia, gdy zacząłem przygotowywać się do sezonu. Początki ze sztangą były ciężkie, ale szybko zauważyłem poprawę. Później długie przejażdżki na trenażerze i w zasadzie wszystko szło według planu jeszcze przez kolejny etap - kilkuminutowych interwałów na maksiorka. A potem...

... zaczęły się dziwne rzeczy dziać. Najpierw jakieś dziwne grypsko połączone chyba z infekcją płuc wykluczyły mnie na blisko dwa tygodnie z treningów. Powróciłem, potrenowałem tydzień przed Sobótką i... dopadła mnie sraczka zwana grypą żołądkową. Kolejny tydzień w nosie.

W ten sposób doszedłem do ostatniego etapu, interwałów w czwartej strefie i do dzisiejszego treningu, kończącego okres przygotowawczy do sezonu. Czy jestem zadowolony? Zdecydowanie rozwinąłem się mentalnie i fizycznie. W jakiś sposób dojrzałem do kolarstwa. Dużo czasu spędziłem nad kolarstwem, nie tylko podczas treningów, ale i czytając, oglądając i rozmyślając. Coraz bardziej się wkręcałem i nakręcałem. Także na zawody.

A tych póki co były dwa. Najpierw Sobótka i fatalny występ. Sam czas, średnia prędkość były ok, patrząc na ukształtowanie terenu, wiatr i fakt, że w zasadzie prawie całą trasę jechałem sam. Taktycznie? Katastrofa. Fatalny start, fatalne rozplanowanie treningu. Nie byłem gotów do startu i to, ku mojemu zdziwieniu, bardziej mentalnie niż fizycznie.

Inaczej było w Wolsztynie. Wyścig, którego nie mogłem się doczekać. Wiedziałem, że będzie to poważny test mnie i miejsca, w którym się znajduję. Wytrzymałem tempo, chociaż nie ustrzegłem się kilku błędów. Na starcie - nerwówka, a na pierwszym ostrym zakręcie akordeon prawie mnie wypluł. Również jazda w grupie na ocenę maksymalnie dopuszczającą. A jednak zarówno wynik, czas jak i całokształt wypadł bardzo dobrze. I to pomimo kraksy!

Co będzie dalej? Najpierw zrobię testy, które pozwolą mi zadecydować, na czym chcę i muszę się skupić. W najbliższych dniach odpoczynek, a potem... zobaczymy.

P.S. Wciąż nie wiem, czy wymieniać tę klamkomanetkę. Z jednej strony uszkodzenie nie wpływa na jej funkcjonalność. Z drugiej zaś tak czy siak będę musiał to prędzej czy później naprawić.