No takiego treningu to w tym roku jeszcze nie miałem... Widząc "deszczyk" za oknem zdecydowałem się wyciągnąć nie szosę, a rower trekingowy. Może nie przesadzajmy jednak, bo to taki rower ni to trekingowy (opony wąziutkie) ni szosowy (nie ma baranka, hamulców U-Brake itd.).

W każdym razie podczas samego treningu miałem do zrobienia tradycyjne już sprinty. Ustaliłem, że wyjadę sobie tylko za wieś, rozgrzeję trochę nogę i jechane (6x2 minuty). Zeszło szybko, kałuże urozmaiciły, a deszczyk na koniec "umilił" powrót.

Jeśli miałbym mówić o czasie, to musiałbym stwierdzić, że spędziłem dziś blisko 5 godzin na rowerze. Szczerze muszę jednak dodać, że tak naprawdę ponad 3 to była rekreacyjna, szkolna wycieczka polnymi drogami.

Pozostały czas, to już była porządna przejażdżka ze średnim tętnem w okolicach 80% hrmax. Bardzo mnie zresztą zdziwiło, jak łatwo mi się jechało. Nie ukrywam, że szkolna wycieczka była wbrew pozorom wyjątkowo trudna. Myślałem, że w ogóle jej nie odczuję, a tymczasem górki, góreczki, piaski i inne takie dały mi się we znaki.

Tym bardziej byłem zaskoczony, iż od samego początku treningu czułem, że jestem dziś mocny. Być może to dzień przerwy, a być może porządne zeszłotygodniowe treningi, ale dzisiejsza "przejażdżka" zeszła mi wyjątkowo przyjemnie. Nie twierdzę, że lekko, ale zdecydowanie przyjemnie!

Byłem ciekaw, jak będę się czuł dzień po wczorajszym maratonie. Ku mojemu zdziwieniu obudziłem się przed budzikiem, po 8 godzinach snu. Dobry znak! Wstaję z łóżka, nogi świeżutkie... super!

Niespodzianka przyszła jednak podczas treningu. W kalendarzyku były dwuminutowe sprinty. Już po pierwszym wiedziałem, że coś jest nie tak. Prawy czworogłowy nie podawał jak powinien. Łapały skurcze. Zamiast sześciu zrobiłem więc pięć sprintów i postanowiłem wrócić solidnym tempem do domu.

Kilometr przed domem starszy jegomość krzyczy do mnie "Dajesz, stary, dajesz!". Nie wiem, czy sobie robił jaja, czy chciał pomóc, jednak co by jego celem nie było, do domu dojechałem weselszy!

Wieczorem jeszcze trochę popracuję nad siłą. Za mało było dziś tego wszystkiego.
Edit: Na godzinę po treningu poczułem jak zmęczone mam nogi po całym ciężkim tygodniu. Trening siłowy zamieniłem zatem na rozluźniającą przejażdżkę w terenie. Jutro w kalendarzu regeneracja!

Oj posrany byłem przed tymi zawodami. Pierwszy wyścig, wspólny start, pogoda... zmartwień było wiele. Już będąc na miejscu, jedząc makaron, czy też potem ustawiając się na starcie, było nerwowo. Tętno 110, a przecież jeszcze nie ruszyliśmy!

Razem z kumplem mieliśmy prosty plan, dostać się jak najszybciej do pierwszej grupy (pierwszych 100 osób to najlepsze wyniki z poprzedniego roku) i ciągnąć z nimi. Plecy kolegi, który sztukę przepychania się posiadł na szlakach MTB, stawały się coraz mniejsze i mniejsze, aż wreszcie zniknął mi z pola widzenia.

Pozostało zatem pojechać jak najmocniej start i w pojedynkę szukać solidnej grupy. Ta w której przyszło mi najpierw jechać była za wolna, więc się piąłem coraz wyżej, by dogonić tę wcześniejszą. Jak się okazało, było jeszcze parę osób, którzy postawili sobie podobny cel.

Szybko ją dogoniliśmy i... połknęliśmy też mojego kumpla. Jak się okazało, zawisł w pojedynkę między dwoma grupami i musiał odpuścić. Już do końca jechaliśmy wspólnie, próbując czasem coś szarpać. Nasza grupa była jednak niezbyt skora do walki. Na zmiany wychodziliśmy w 3-4 osoby. Niektórzy pytali nawet "Po co tak szarpiecie?".

No i tak dojechalibyśmy wspólnie do mety, gdybym na samym finiszu nie został wypchnięty z asfaltu. Szybko się jednak wypiąłem i wyhamowałem, więc bęc nie było. Musiałem się jednak zatrzymać, a grupa jechała dalej. Ostatni kilometr przebyłem więc w pojedynkę i pod wiatr. Strata do czołówki grupy wyniosła 30 sekund. Nieźle! Sporo nadrobiłem.

Miejsce 127 brałbym w ciemno. Czas też. Ale niedosyt pozostał. Czułem się mocny, chciałem poszarpać, ale nie było z kim. Nawet na finiszu walczyłem tylko i wyłącznie ze sobą, bo grupa odjechała.

Ogólnie jednak: REWELACJA!

Już rano zauważyłem, że nie czuję się najlepiej po wczorajszych treningach. Nogi nie miały tej świeżości co zawsze. Trudno im się dziwić, ale trening był do zrobienia.

Plan na dziś - trening prędkościowy. Rzeczywistość szybko mi jednak pokazała, gdzie jest moje miejsce w szeregu. Z planowanych 20 minut(4 x 5 minut) wyszło 16(8 x 2 minuty). Tylko na tyle było mnie dzisiaj stać.

Wniosek nasuwa się jeden. Trzeba zapierdalać!

Plan dnia:

8:00 - Pobudka (9 godzin snu)
9:00-15:30 - Praca
15:30-16:30 - Trening (sprinty)
17:00-18:00 - Praca
18:00-20:00 - Trening (trzymanie tętna około 80% hrmax)

Dziękuję.

Cel na dzisiaj był prosty. Trzymać rytm, jechać równo i w ten sposób pokonać trasę, wiatr, górki. Jednocześnie nie miałem zamiaru zważać na prędkość. Żadnych zrywów, szarpania, ścigania. Na to przyjdzie jeszcze czas.

Cel udało się zrealizować. A pogoda dała mi niezłe przetarcie. W swoim złośliwym wachlarzu miała dziś zarówno wiatr, jak i przelotne opady. Ten pierwszy o prędkości powyżej 20 km/h, te drugie zaś przypominały raczej przejściową burzę. Padało krótko, ale zmyło mi chyba pół smaru... Powtarzam sobie, że wszystko to się zwróci. Mam tylko nadzieję, że nie w postaci zapalenia płuc.

Pokonałem dziś też po raz kolejny siebie. Mogłem skrócić trasę o 10 km. A dodać trzeba, że było to bardzo trudne 10 km. Nie zrobiłem tego.

Wiedząc, jakiej pogody się mogę spodziewać wziąłem nogawki do kieszonki. Zamiast tego mogłem zabrać zapasowe skarpetki...

Ostatni dzień tygodnia treningu. Jutro regeneracja, a w zasadzie jej brak, gdyż czeka mnie pobudka o 4. Z tego też powodu, jak i w związku z faktem, że dzisiejszy dzień był trochę "dziki", dziś króciutkie 20 km.

P.S. Później pewnie dopadną mnie wyrzuty sumienia i zrobię jakieś stepy czy coś...

Z rowerem czasem jak z imprezą, im mniejszą masz ochotę, tym bardziej się bawisz. Pod względem regeneracji był to najgorszy dzień z wszystkich w tym tygodniu. Niby weekend, ale po wczorajszym treningu nie mogłem odpocząć i byłem zmuszony pójść spać o 1 w nocy. Niby weekend, ale byłem zmuszony wstać o 8 rano.

Suma summarum nogi były ciężkie, a organizm zmęczony. Za to pogoda w sam raz. Wiaterek lekko smagający twarz, a i słońce nie takie znowu gorące. Obejrzałem więc Giro d'Italia i o 18 ruszyłem.

Po pięciu kilometrach nogi wróciły do normalności. Słaby wiatr wreszcie pozwolił na zrealizowanie planu i jazdę w przedziale 150-160 uderzeń na minutę. Zaowocowało to całkiem fajnym czasem i czystą radością z jazdy.

Jutro tylko godzinka, a we wtorek odpoczynek!

Z przykrością stwierdzam, że kumpel wiatr ze mnie zakpił. Przedpołudniem nie wiał, w południe również nie, również wieczorem jakiś taki spokojny. Kiedy wiał najmocniej? Kiedy wyszedłem mu naprzeciw. Gdy podążaliśmy w tym samym kierunku, nie był natomiast taki do przodu.

Mało tego, widząc, ze nie odpuszczam i już czwarty raz w tym tygodniu się z nim spotykam, zaprosił swojego dobrego znajomego - deszcz. Ten był dziś co prawda nieśmiały i jedynie lekko doskwierał, no ale to świadczy poniekąd o desperacji wiatru. Wyśmiałem go zresztą na 40. kilometrze i spytałem, czy tylko na tyle go stać. Trzeba było jednak siedzieć cicho, bo okazało się, że miał coś jeszcze w zanadrzu.

Poza tym trasa przejechana spokojnie. Chyba najspokojniej z wszystkich w tym tygodniu. To cieszy. Zwłaszcza, że było dużo momentów w których wreszcie mogłem utrzymać rytm. Dobry zwiastun.