Wreszcie pozytywnie

Zmagając się z wiatrem, zawsze sobie powtarzam, żeby chociaż nie przeszkadzał, skoro już nie może wiać w plecy. Dziś mnie wreszcie wysłuchał!

Po wczorajszym treningu wszystko, co miałem dziś w planach, to przejechanie trasy w miarę spokojnym tempem. Tego mi właśnie brakuje, rytmu i spokoju. Za dużo chcę na raz, forsując częstokroć tempo. Pod górkę nie zmniejszam przerzutki, z górki nie odpoczywam itd.

Początek wypadu był jednak daleki od pomyślnych. Nogi były ewidentnie zmęczone po wczorajszym, a do tego doszły jeszcze jakieś dziwne bóle kolanowo-piszczelowe. Szczęśliwie po 10 minutach rozgrzewki dało się ból wytłumić. Nie wiem czy przestało boleć, czy po prostu wyparłem ten fakt ze świadomości.

A potem? Potem to była poezja. Nie pamiętam, kiedy jechało mi się tak przyjemnie. Tempo stosunkowo dobre, ale przede wszystkim cieszył mnie rytm. Noga pracowała jak należy. Dziury nie wybijały mnie z rytmu, a wiatr wreszcie nie przeszkadzał. Dodajmy do tego spokojny "oddech na cztery" i mamy całkiem fajną wycieczkę z przeciętnym tętnem około 70% hrmax i przyzwoitym (jak na mnie) czasem.

I przemilczeć wolę fakt, że od 45 km trochę się zepsuło, bo mięśnie nóg zaczęły boleć już dość porządnie...