Radosne trio

Z przykrością stwierdzam, że kumpel wiatr ze mnie zakpił. Przedpołudniem nie wiał, w południe również nie, również wieczorem jakiś taki spokojny. Kiedy wiał najmocniej? Kiedy wyszedłem mu naprzeciw. Gdy podążaliśmy w tym samym kierunku, nie był natomiast taki do przodu.

Mało tego, widząc, ze nie odpuszczam i już czwarty raz w tym tygodniu się z nim spotykam, zaprosił swojego dobrego znajomego - deszcz. Ten był dziś co prawda nieśmiały i jedynie lekko doskwierał, no ale to świadczy poniekąd o desperacji wiatru. Wyśmiałem go zresztą na 40. kilometrze i spytałem, czy tylko na tyle go stać. Trzeba było jednak siedzieć cicho, bo okazało się, że miał coś jeszcze w zanadrzu.

Poza tym trasa przejechana spokojnie. Chyba najspokojniej z wszystkich w tym tygodniu. To cieszy. Zwłaszcza, że było dużo momentów w których wreszcie mogłem utrzymać rytm. Dobry zwiastun.