Powoli, do przodu

Dzień drugi wielkiego powrotu. Trasa ta sama, warunki jednak niekorzystne. Oj, dużo walki z wiatrami dziś było. Jechało się jednak wyjątkowo przyjemnie.

Chociaż początkowo, za sprawą wiatru dużo się ze sobą zmagałem. Zapomniałem już, jakie to uczucie, gdy wiatr wychodzi nam naprzeciw. Zacisnąłem jednak zęby, zmniejszyłem przerzutkę i zwiększyłem kadencję. Byle do przodu!

W zasadzie tak wyglądała cała podróż. Poza nielicznymi momentami, gdy wiatr był sprzyjający musiałem postawić na kadencję niż na siłę nóg (zwłaszcza, że są jeszcze bardzo słabe).