Ofiary wielkiego powrotu

W dniu trzecim wielkiego powrotu nie obyło się bez ofiar. Niczemu winien bidon padł na asfalt niczym rażony piorunem. Nie było jednak miejsca na przyjaźń i zbędną kurtuazję. Musiałem jechać dalej, oglądając się jedynie z łezką w oku. Inna teoria mówi, że bidon był stary, brzydki i tani, podczas gdy nowe już od wczoraj są w drodze.

Co to jazdy... Rewelacja! Oczywiście wciąż musiałem łapać oddech, ale wreszcie, rytmicznie, a co najważniejsze dość szybko dotarłem do celu, nie odpuszczając ani na moment. Z mniej przyjemnych informacji muszę napisać o bólu kolana spowodowanym zbyt dużą kadencją. Trzeba było na zjeździe zwiększyć bieg, a nie kręcić jak turbina! Człowiek uczy się na błędach.