Dzisiaj kolejny lajcik z cyklu tygodnia regeneracyjnego. Tym razem miało być 1,5-2h i wyszło ok. W międzyczasie jakichś tam pięć jednominutowych interwalików SMSP, które zniosłem lepiej niż myślałem, patrząc na to, że przez tydzień nie interwałowałem...

Poza tym masakra dzisiaj w Wolsztynie jakaś. Co chwile stop, bo ktoś kogoś przepuszcza... wypinanie, wpinanie, wypinanie, wpinanie. No potrenowałem technikę zatrzaskową ;)

Myślę, że ostatnie wyniki pokazują wyraźnie... uwolniłem się od średniej prędkości i nie jestem już jej niewolnikiem. Niemniej jednak zniewolił mnie reżim treningowy i strefy tętna. Co z tego będzie? O tym pogadamy w sezonie...

A dzisiaj? Tydzień regeneracji!

Po wczorajszym przetarciu dzisiaj nadszedł czas na "prawdziwą" bazę. Z racji, że jestem już pod koniec tego mikrocyklu, to i przejażdżka już ciut dłuższa. Wyszło trochę mocniej niż chciałem(liczyłem na 72-73%), ale wiatr trochę mi spłatał figla. Nie walczyłem z nim, ale momentami (gdy mocniej zawiało) ciężko było utrzymać tętno w ryzach.

Poza tym załapałem się dziś na 15 metrowy sprint. Zmierzyłem się z jakimś burkiem. Wygrałem.

Żyję i wbrew temu, co tu widać ciężko trenuję. Zacząłem z 1. grudnia i jak do dziś wykonuję plan w pełni, chociaż nie do końca tak, jak bym chciał. Dotychczas bowiem trenowałem na trenażerze/siłowni. Mimo że pogoda za oknem była piękna i zachęcająca, to ze względu na sesję byłem uziemiony i uczyłem się robiąc jednocześnie bazę.

Sesja się jednak skończyła, trening trwa dalej. Ruszyłem więc dziś na rowerze w teren. Nie ukrywam, ze sporymi obawami. Jak będę, się czuł. Czy nie zmiecie mnie wiatr. Zupełnie jak gdybym wracał na rower po kilkumiesięcznej absencji. I coś w tym pewnie jest, wszak trenażer rowerowi nie równy.

Pierwsze wrażenie - ale tu chwiejnie! Zapomniałem już jak to jest, gdy trzeba się też troszczyć o równowagę. Na trenażerze czytałem, bawiłem się tabletem itd. Odbiło się to na pierwszych bardzo rozchwianych kilometrach. Szybko jednak sobie przypomniałem co i jak. Więc 2 godzinki absolutnie miłej przejażdżki.

Wczorajsza pogoda skutecznie mnie odstraszyła. Nie tylko nie poszedłem na rower, ale też kupiłem sobie kurtkę. Tak zimno było!

Dziś już nie mogłem odpuścić. Wiało co prawda, ale słoneczko ładnie grzało. Może nie tak, by krople potu ściekały po policzku, ale zdecydowanie tak, by na plecach czuć przyjemne ciepełko.

Nie forsowałem się. Jechałem solidnie, ale bez większej spinki. Nawet w pewnym momencie wyciągnąłem telefon, by zatelefonować. Lajcik! Nogi nie bolą. Stawy też nie.

Jest super!

Zobaczymy jutro.

Przyszedł zatem czas na ciut dłuższą wycieczkę. Wyszły ponad dwie godziny, co uważam za przyzwoity rezultat. Kolano jakby nieśmiało się tam odzywało, ale... Zresztą, co będę znów pisał.

Na dworze wieje. Strasznie wieje. Tak wieje, że jak w plecy wiatr dostaję, to poginam +40 km/h, a jak w twarz to -25 km/h. Co to ja, w Kieleckim jestem?

Wraz z końcem sierpnia i zbliżającym się sierpniem czas się kurczy. A będzie jeszcze gorzej. Wczoraj i dziś 2x30 km. Bez spinki, czysta przyjemność. Szkoda, że tak krótka.

No właśnie! Kolano już nie bolało, już było fajnie. Tymczasem dziś przez moment znów się odezwało. Myślałem, że mam już je w szachu, że kontroluję sytuację, a tymczasem znów jest niepewność.

Zobaczymy.

Jutro nie jadę.